بیماری پیرونی،مشکل جنسی در آقایان
گاهی در اطراف خودمان مردانی را میبینیم که افسردهاند و وقتی از آنها شرح حال کاملی میگیریم، متوجه میشویم که مثلا در رابطه زناشویی با همسر خودشان نیز دچار بی میلی شدید هستند و ضمنا از اظهار این مشکل نزد پزشکان نیز پرهیز میکنند.
تنها بعد از مشاورههای روان است که مشخص میشود برخی از این افراد به بیماری خاصی مبتلا هستند که رابطه زناشویی را برای آنها مشکلساز و دردناک کرده است و علت آن هم شاید ضربه و آسیبی باشد که ممکن است در حافظهشان جایی نداشته باشد. نام این بیماری، پیرونی است…
بیماری پیرونی که به «سفتی پلاستیکیآلت» ترجمه شده است،نوعی اختلال در بافت فیبری آلت تناسلی مردان است که به علت رشد پلاکهای لیفی در بخشی از بافت نرم آلت به وجود میآید و ۱ تا ۴ درصد مردان به این عارضه مبتلا میشوند.
بیشتر افراد به علت نوع خاصی از درگیری بافت آلت،دچار بروز انحنای آلت به سمت بالا میشوند.این بیماری همچنین نشانگان ناخن خمیده نیز نامیده میشود و در نهایت،چون جراحی فرانسوی به نام فرانسوا ژیگو دولاپیرونی در سال ۱۷۴۳ برای اولین بار این بیماری را شرح داد،آن را به نام پیرونی هم مینامند.
اگرچه کمی انحنای آلت،طبیعی است و بسیاری از نوزادان پسر با این حالت به دنیا میآیند و مشکلی هم ندارند،اما هنگامی که این مساله موجب درد و سفتی و بروز ضایعاتی مانند طناب (به نام پلاک) یا انحنای غیرطبیعی آلت در زمان نعوظ یا تحریک شود،میگوییم که فرد به بیماری پیرونی دچار شده است.
تازههای درمان بیماری
مبتلایان به بیماری پیرونی میتوانند امیدوار باشند که به زودی نوعی درمان غیر تهاجمی برای آنها به بازار میآید.این دارو که زیافلکس نام دارد در محل ضایعه تزریق میشود.مطالعات درباره ۱۲۰ بیمار در ۱۱ دانشکده پزشکی ایالات متحده انجام شده و بیماران پس از درمان به مدت ۳۶ هفته مورد پایش قرار گرفتند.این بیماران همگی دچار خم شدگیهای معادل ۳۰ تا ۹۰ درجه در جسم آلت تناسلی بودند.
در این بیماران،داروی زیافلکس در درون پلاک ضایعه تزریق شد،به طوری که هر بیمار دو بار در هفته و هر شش هفته یک بار برای سه دوره تحت تزریق کلاژناز قرار گرفت.به این ترتیب هر بیمار شش تزریق از زیافلکس دریافت کرد.در نهایت بیماران بهبود قابل توجهی در میزان خمشدگی آلت تناسلی را تجربه کردند که گاهی به حدود ۶۰ درجه می رسید. با توجه به اینکه حدود یک میلیون مرد به بیماری پیرونی مبتلا بوده و از عوارض آن در رنج هستند،امید میرود که داروی زیافلکس در آیندهای نه چندان دور به عنوان یک گزینه درمانی ایدهآل برای این بیماری مصارف زیادی پیدا کند.
دکتر توماس وگمن میگوید: «مهمترین بخش از کار آزماییهای انجام شده،بررسی میزان رضایت بیماران،پیش و پس از تزریق داروی زیافلکس و اثر آن در عملکرد زناشویی آنها بود و خوشبختانه کارآزماییها نشان دادند که اثر این دارو نسبت به دارونما در بهبود عملکرد زناشویی و افزایش رضایت بیماران،بسیار چشمگیر است.»
پزشکان معتقدند که این دارو نه تنها برای بیماری پیرونی،بلکه برای بیماریهای دیگری همچون دوپویترن و کپسولیت چسبنده (شانه منجمد) نیز میتواند گزینه درمانی مناسب و با تهاجم اندکی را پیش رو قرار دهد.به نظر میرسد پس از تزریق دارو در محل هریک از ضایعات مزبور،ماساژ منظم محل تزریق میتواند اثربخشی درمان را افزایش دهد.